OUI OUI PARIS!
05.
08 oktober 2022 was het zover. Wat begon als een 'grapje' bloeide uit tot iets wat we echt gingen doen! We zijn naar Parijs gereden, we hebben daar een te gekke shoot dag gehad en het resultaat mag er zeker zijn
Om 06:00uur in de ochtend werd ik door Alex en Veerle op gehaald.
De oprichters van Forbidden.
Ik heb al vaker met hun samengewerkt, Alex en ik kennen elkaar van onze tijd bij The Sting. Geloof me, ik heb nog nooit zo hard gelachen als die 2 jaar bij The Sting.
Anyways, Parijs dus... Ja ik kwam natuurlijk letterlijk nét uit Turkije. Heb m'n wasje en plasje gedaan en sprong alweer in de auto richting Parijs. Ja weet je, zo snel kan het gaan, and i love it!
Na een lange autorit met z'n 5e (twee modellen, Veerle, Alex en ik) kwamen we aan in het zonnige Parijs. Mijn god wat hebben we geboft met het mooie weer. Het had niet beter kunnen zijn! Niet te warm en zeker niet te koud (voor de meeste dan, want zoals jullie weten, heeft deze meid het al koud als het kwik naar iets onder de 25 graden daalt).
Nou goed, wij de auto geparkeerd, spullen verzamelt en met kledingrek en al richting het Louvre, om daar onze eerste plaatjes te schieten. Alleen stak een Franse politiemeneer daar een stokje voor. Hij dacht waarschijnlijk dat wij een aanslag wilde plegen met ons kledingrek en mijn cameratas en werden vriendelijk maar zeer dwingend verzocht het plein te verlaten en buiten de hekken ons kunstje te gaan doen.. Prima! doen we dat. Dus wij met ons kledingrek hup dwars over dat plein om stiekem heel even snel een paar foto's te maken terwijl er twee de wacht hielden.. Serieus het leek wel een film haha! Daarna door naar Het Paleis, de Eiffeltoren en vooral alle hotspots van Parijs! En ja, dat allemaal mét dat kledingrek (op wieltjes gelukkig) dwars door de straten van deze geweldige stad. Na 89238327 stappen, kuiten als betonblokken en buikpijn van het lachen, reden we rond 17:00uur weer terug richting Nederland. Moe maar voldaan met een boek vol verhalen, grappen en grollen, een hele ervaring rijker én natuurlijk super vette foto's!
Klik op de onderstaande knop voor het resultaat van deze dag. Dit was een dag voor in de boeken. Op naar de volgende citytrip ;-)!
Proud to be one of the team!
Liefs!
04.
Mensen die mij goed kennen, weten dat ik altijd al moeite heb gehad met het maken van de juiste keuzes. En, het klopt inderdaad dat je van te voren niet weet of de keuze die je maakt, ook meteen de juiste is en dat is nou net ook hetgeen wat ik niet fijn vind. Die gedachte dat je gewoon iets moet beslissen waarvan je van te voren niet weet of dat het juiste is.
Keuzestress staat dus centraal in mijn leven. Simpel kiezen welke schoenen ik 's ochtends aantrek hoort daar ook bij... Hoe ga ik daar mee om? Nou niet... haha nee grapje, ik probeer zo min mogelijk na te denken over de gevolgen van het maken van een keuze. Anders blijf je hangen en kom je sowieso geen stap verder.
Waarom begin ik deze blog met dit stukje over mij? Omdat ik de laatste tijd best wel met mezelf in de knoop heb gezeten. In de afgelopen periode van mijn leven, ben ik best tegen wat zaken aan gelopen en daar moest ik dan weer wat van vinden, een beslissing nemen en ja dat vind ik lastig.. Een van die zaken is; wat wil ik met mijn werk en met mijn leven. En dat klinkt heel heftig "wat je wil met je leven" maar bij de meeste mensen staat werk centraal in het leven, want zonder werk, geen geld, zonder geld, geen brood op de plank. Simpel.
Oke hier komt een stukje geschiedenis;
2 juni 2022 was de dag dat ik werd geopereerd aan mijn hernia. De 2de alweer. Ik ben 29 jaar en ben al twee keer geopereerd aan een hernia. Vroeger, dacht ik altijd dat hernia's bij oude mensen hoorde. Bij opa en oma bijvoorbeeld. Maar goed ik ben dus het levende bewijs dat het dus ook op jonge leeftijd voorkomt. En ja ik ben dan ook weer een uitzondering want ik heb er alweer twee achter de rug (goeie woordgroep wel ;-)).
Anyways, die hernia, is dus weggehaald inclusief mijn HELE tussenwervelschijf en dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Tot op de dag van vandaag ben ik nog aan het revalideren en ik kan je vertellen, het valt vies tegen en ik loop nog steeds de hele dag met rugpijn rond.
Die hernia heeft er ook voor gezorgd dat ik na ging denken over wat ik met mijn werk/leven wil. Kijk het allerliefste wil ik natuurlijk de hele dag bij en met Baby- (die inmiddels geen baby meer is) Jules zijn. Maar dat levert geen geld op, sterker nog, dat kost alleen maar geld!
Nou goed, ik besloot dus mijn eigen bedrijf een boost te geven en mij 100% te focussen op mijn fotografie. Reclame maken, content schieten voor mijzelf maar ook voor andere bedrijven, merken en personen.. Win-win situatie dus. Mijn focus bepalen, waar wil ik me in verdiepen en wat spreekt mij aan op het gebied van fotografie. Nou dat is dus de medische kant, bruiloften en (verhaal vertellende) portretten.
Maar uiteindelijk ben ik op dit moment ook vooral bezig met het schieten van fashionshoots, evenementen en content voor andere ondernemers.
Super leuk en inspirerend natuurlijk, maar tegelijkertijd denk ik wel; "is dat nou wat ik de rest van mijn leven wil?" Iets in mij zegt heel hard JA! en dat gekke duiveltje fluistert ook in mijn oren dat ik mijn kansen moet spreiden én dan ik moet gaan voor zekerheid. Want we hebben nog altijd te maken met Corona en zodra er weer wordt besloten om een lockdown in het leven te roepen, ben ik dus helemaal nergens met mijn fotografie.. Je mag dan niet shooten want 1,5 meter afstand en dat kan niet altijd als je met modellen werkt.
Daarnaast ben ik de afgelopen tijd ook veel thuis geweest en merk ik dat ik collega's om me heen toch wel heel erg mis.. Ik ben een mensenmens, heb het liefst heel de dag mensen om me heen om tegen aan te kletsen (-en te klagen) en wil ik onderdeel zijn van een team en vooral van waarde zijn voor een bedrijf. Maar ik wilde ook mijn eigen bedrijf die boost blijven geven. En daar heb je het weer; K E U Z E S T R E S S!
Ik koos er dus voor om 24 uur voor een baas te werken en de rest van de tijd te spenderen aan mijn eigen bedrijf, mijn gezin, mijn vrienden en familie. Want laten we eerlijk zijn, Baby (die allang geen baby meer is) Jules zit er ook niet op te wachten om de hele dag plat geknuffeld te worden door z'n moeder. Nee die wil de wereld ontdekken en ik geef hem meer dan groot gelijk!
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging solliciteren én ben aangenomen bij FitzCompany. Eerst lekker ongegeneerd flaneren in Turkije met mijn gezin om vervolgens een vliegende start te maken bij FitzCompany. En het bevalt! Die leuke collega's die ik graag wilde hebben, heb ik! Onderdeel zijn van een team; CHECK.
Tussendoor ook even naar Parijs geweest om een fashionshoot te knallen voor een tof merk! (daarover later meer). Dit is hoe ik het dus in de toekomst ga doen. Ik werk maandag, dinsdag en woensdag voor een te leuk bedrijf! En de rest van de week ben ik achter mijn camera te vinden. Dus als jij nou een toffe portretfoto van jezelf wil. Bel, mail of app me gerust! Ik sta graag voor je klaar!
Nu ga ik een keuze maken over wat ik vanavond ga eten. Die keuzes blijven maar terug komen hè... nog even en ik word er goed in!
Liefs!
03.
Vaak krijg ik de vraag waar mijn focus binnen de fotografie ligt. In deze blog leg ik je graag uit wat mijn missie is en hoe ik deze te lijf ga (letterlijk). Want ik focus me op de medische fotografie en dan hoor ik je denken; ben jij dan bij operaties en kan jij dan tegen bloed? Nee zeker niet, ik ben niet aanwezig bij operaties en ik kan niet perse heel goed tegen bloed. Maar met medische fotografie bedoel ik meer de weg van een chemo-kuur, de revalidatie na een heftige ingreep, ben je bevallen middels een keizersnede en vind je het lastig om het litteken te accepteren, alles op het gebied van medische ingrepen en vooral het verhaal erachter en de kwetsbaarheid en soms schaamte die het met zich meebrengt. Hoe krijg je weer vertrouwen in je eigen lichaam? Hoe kan je weer trots zijn op jou eigen jij? En misschien nog belangrijker, hoe ga jij weer stralen van binnen en van buiten? Dat alles, nou daar wil ik je graag bij helpen! Hoe dan?
- Door naar jouw verhaal te luisteren en naar jou te kijken als persoon en te kijken wat het met je heeft gedaan. Je bent namelijk door wat je hebt meegemaakt, de persoon geworden die je nu bent.
- Door jouw kwetsbaarheid om te zetten naar trots en zelfvertrouwen, want je mag er zijn!
- Door jouw persoonlijke verhaal te vertellen door middel van een reeks foto's!
Ik vind het namelijk belangrijk dat jij, ongeacht wat je hebt meegemaakt en wat er nog te wachten staat, trots kunt zijn op de persoon die je vandaag de dag bent! En door eens niet in de spiegel te kijken, maar naar prachtige beelden van jezelf, wek je dat zelfvertrouwen en die trots weer op en dat is wat we willen!
Wil jij jouw verhaal vertellen en vast laten leggen? Dan zie ik jou graag heel snel zodat we er samen iets moois van kunnen maken!
Liefs!
02.
Een tijdje geleden heb ik op mijn Instagram pagina @manadebell een hele persoonlijke foto gedeeld. Een gigantische stap die ik heb moeten en durven wagen, want; onzeker, spannend, bang voor sommige reactie etc. Of ja bang niet echt, bang is niet het juiste woord maar ik was ontzettend zenuwachtig dat sowieso. Nou goed die post dus, dat ging over mijn keizersnede en mijn gevoel na deze ingreep/bevalling. Ik heb hier namelijk echt gigantisch veel last van gehad naderhand. En dan bedoel ik niet alleen van de wond zelf maar misschien nog wel meer van de manier waarop en het vertrouwen in mijn lichaam. Want dat vertrouwen was compleet foetsie, gewoon weg! Het voelde voor mij alsof ik had gefaald. Mijn lichaam was niet sterk genoeg om ons kindje via de natuurlijke weg op de wereld te verwelkomen. En dan hoor ik jullie aan de andere kant van dit scherm denken; Ja maar meid, hij is toch gezond, het is toch allemaal goed gegaan uiteindelijk, je moet dankbaar zijn dat deze mogelijkheid er is om middels een keizersnede te bevallen. En ja klopt allemaal! Ik ben super trots op onze kleine spruit, ik ben dankbaar dat hij én ik gezond zijn, ik ben blij dat we mogen genieten van zijn drakenstreken (is dat een woord?!) Maar dat neemt niet weg dat ik het wel moeilijk vond dat ik na 33 uur weeën, stress, onderzoeken en gedoe, "geholpen" te worden met de geboorte van onze zoon. We hadden op dat moment geen keuze want Jules zijn conditie ging sterk achteruit. En ja dan ben je blij dat deze mogelijkheid bestaat maar de weg er naartoe was, laten we zeggen, nogal een achtbaan met 84 loopings. Anyways, die foto dus op mijn Instagram heeft wel wat reacties losgemaakt en ik ga eerlijk zijn. Dat was nou net de bedoeling. Waarom? Omdat ik vind dat je op iedere gebeurtenis in je leven; is dat nou een bevalling, een andere baan, een keuze die je maakt of een ander obstakel die je hebt overwonnen, dat je daar trots op MOET zijn. En ik zeg moet met grote letters omdat het gewoon ook zo is. En ik zeg dit nu alsof het heel makkelijk is allemaal. Maar nee dat is het zeker niet want ik heb er zo ongeveer 9 maanden over moeten doen om dit in te zien. Ik mag trots zijn op mijn lichaam, op mezelf en op mijn gezin. Het heeft me namelijk gemaakt tot de persoon die ik vandaag de dag ben. "Maar meid, wat is je doel van dit verhaal?" Nou... Ik heb die trots gevoelt na het maken van die ene foto op mijn Instagram. Door mijn lichaam op een andere manier te zien dan iedere ochtend en avond in de spiegel, ben ik anders naar mezelf gaan kijken. Ik ben dankbaarder voor mijn eigen lichaam. Ik ben trotser op mijn lichaam, ondanks dat mijn buik niet voorzien is van blokjes maar wel van een litteken. Want je mag, nee wacht, je MOET trots zijn op jouw eigen lichaam. En ik ben ervan overtuigd dat je dat gaat inzien als je je lichaam vastlegt op beeld. Door eens niet in de spiegel te kijken maar door naar een foto van jezelf te kijken.. En ik, ik wil je daar bij helpen! Ik wil je helpen met deze weg en dit proces, omdat ik als geen ander weet hoe het is om deze weg te doorlopen. Deze mindset te krijgen en te houden. Het is een lange weg en dat weet ik, is niet erg. Maar je moet het wel durven en inzien. Ik help je daarbij! Ik heb namelijk 2 hele goede oren en mega veel interesse naar JOUW verhaal. Dus ik luister graag en ik leg jouw kwetsbaarheid vast zodat je trots kunt zijn op die kwetsbare jij!
Liefs!
01.
Wie ben ik nou eigenlijk?
Nou ja simpel, ik ben Manon, geboren en getogen in Loon op Zand maar nu sinds een aantal jaren woonachtig in Berkel-Enschot. Alleen? Nee zeker niet, want samen is namelijk alles veel leuker! Dus ik woon samen met mijn rots in de welbekende branding Wesley, ons zoontje Jules en onze trouwe (maar redelijk lompe) viervoeter Willem. En Jules, ja die heeft ons leven in augustus 2021 compleet veranderd. Lekker cliché hè?! Maar het is echt zo. Hij heeft ons leventje compleet gemaakt, of completer.. En dat moeder zijn, bevalt me (verrassend genoeg) bijzonder goed! Het heeft me ook laten beseffen dat je niet alleen maar hoeft te rennen in het leven. Het gaat allemaal al snel genoeg, want goed terwijl ik dit schrijf, zit ik ook met een brok in m'n keel te bedenken dat we nu ongeveer na moeten gaan denken over Jules zijn eerste verjaardag over 2(!!) maanden! HALLO!? Kunnen we de tijd heel even stilzetten? Danku.
Maar ja dat rennen, dat doe ik dus niet meer. Tenminste ik ren nog wel, maar alleen voor de dingen die ik echt leuk vind. En wat zijn die dingen dan hoor ik je denken aan de andere kant van dit scherm. Nou; fotografie bijvoorbeeld! Mijn passie, uit de hand gelopen hobby, bezigheid, hoe je het ook wilt noemen. Anyways. Fotografie, ja daar ben ik zeg maar al heel lang, heel erg dol op. En dan vooral een verhaal vastleggen en doorvertellen. Een bruiloft bijvoorbeeld, mooi sprookjes verhaal. Of niet, kan ook gewoon recht toe, recht aan! Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. En dat is belangrijk want als je dat niet doet krijg je er later spijt van.
Niet alleen bruiloften leg ik graag vast, ik vertel ook graag een verhaal doormiddel van portretfotografie of branding.
Ben jij een eigen onderneming gestart, maar heb je nog geen juiste beelden of niet genoeg materiaal om te delen via social media of je eigen website? Ik help je daar graag bij!
Portretten, kunnen een mooi verhaal vertellen, over wat je hebt meegemaakt, waar je voor staat maar ook wat er nog te wachten staat.
Misschien ben je op de een of andere manier getekend door het leven, wellicht letterlijk, heb jij een zware operatie gehad en daardoor een litteken. Het kan allemaal, als jij een verhaal wilt vertellen doormiddel van een foto. Een foto waar je trots op mag en kan zijn.. Dan help ik je hier graag bij!
Genoeg over mij, tenminste voor nu, want ik ben namelijk heel benieuwd naar jou en jouw verhaal!
Sta jij binnenkort voor mijn lens? Ik kijk er naar uit! Tot snel.